Και ενώ ο καιρός περνάει όλο και περισσότερες ποιοτικές παρουσιάσεις λαμβάνουν μέρος στη χώρα μας. Αυτή τη φορά θα μιλήσουμε για μια παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής που άφησε άφωνους τους κριτικούς και όλους αυτούς που είχαν την χαρά να βρίσκονται εκεί για να την απολαύσουν.
Ο λόγος γίνεται για την «Λίμνη των κύκνων» υπό τη μουσική διεύθυνση του Ηλία Βουδούρη και χορογραφία, σκηνοθεσία, σκηνικά του Κωνσταντίνου Ρήγου. Η πρεμιέρα έγινε στις 10 Νοεμβρίου 2018 και μετά από δέκα παραστάσεις η αγάπη του κοινού ήταν τόσο μεγάλη που θα υπάρξουν ακόμη δυο παραστάσεις στις 20 και 27 Δεκεμβρίου για όσους δεν πρόλαβαν.
Αυτή είναι η πρώτη χορογραφία του νέου διευθυντή του μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής , ένα μεγάλο στοίχημα καθώς το έργο είναι το διασημότερο έργο όλων των εποχών.
Η Λίμνη των κύκνων του Τσαϊκόφσκι όλα αυτά τα χρόνια που παρουσιάζεται πάντα καταφέρνει και συγκινεί το κοινό ενώ είναι μια πρόκληση για όλους τους συντελεστές και ένας μεγάλος στόχος τους είναι να τα καταφέρουν. Η τεχνική , η δεξιοτεχνία και ο λυρισμός που απαιτούνται για τη σωστή αντιμετώπιση αυτού του έργου είναι σε πολύ υψηλό βαθμό.
Η λίμνη των κύκνων, έργο του Π. Τσαϊκόφσκι , είναι γραμμένη σε τέσσερις πράξεις . Γράφτηκε τη δεκαετία του 1875-1876 και η ιστορία βασίζεται σε ρωσικά λαϊκά παραμύθια αλλά και σε έναν αρχαίο γερμανικό μύθο. Η πρωτότυπη χορογραφία είναι δημιούργημα του J. Reisinger.
Η ιστορία του παραμυθιού έχει να κάνει με τις αισθηματικές περιπέτειες ενός πρίγκιπα και μιας κοπέλας πολύ όμορφης, την οποία ένας μάγος μεταμορφώνει σε λευκό κύκνο. Η πριγκίπισσα Οντέτ και οι φίλες της ζουν παγιδευμένες στη μορφή του κύκνου μετά από την παρέμβαση του μάγου Ρόθμπαρτ. Τα μάγια μπορεί να τα λύσει μόνο ο έρωτας και έτσι παρουσιάζεται ο πρίγκιπας Ζίγκφριντ που ορκίζεται να σώσει την Οντέτ. Ο κακός μάγος προσπαθεί να τον ξεγελάσει και να τον παντρέψει με την κόρη του Οντίλ, το μαύρο κύκνο που μοιάζει με την Οντέτ. Τελικά ο πρίγκιπας γλιτώνει από την παγίδα του μάγου και παίρνει αγκαλιά την αγαπημένη του και πετούν στον ουρανό. Επειδή δεν υπάρχει συγκεκριμένο κείμενο και έτσι υπάρχει και δεύτερο τέλος που θέλει τους δυο ερωτευμένους να πεθαίνουν.
Ο Κ Ρήγος ζωντανεύει ακόμη περισσότερο τη δράση στην ιστορία του έργου και με μια νέα πρωτοποριακή ιδέα ενός ξηραμένου περιβάλλοντος ,μιας ξηραμένης λίμνης και τοποθετεί τους χορευτές να ζουν με την ανάμνηση της φύσης στην εποχή πριν την μεγάλη καταστροφή. Με τον τρόπο αυτό και με την εξαιρετική κατά τη γνώμη μου πρωτότυπη χορογραφία δημιουργούνται ερωτήματα όπως το γιατί να μην δίνουμε ζωή στα κλασικά έργα με μια άλλη προσέγγιση; Όταν γίνονται τέτοιου είδους ενέργειες συμβαδίζουμε με την εποχή μας και μπορούμε να προσεγγίσουμε περισσότερο κοινό. Το μόνο που χρειάζεται είναι σεβασμός στο πρωτότυπο και νέες ιδέες για ένα πολύ όμορφο αποτέλεσμα όπως αυτό που απολαύσανε όσοι βρέθηκαν σε μια παράσταση της λίμνης των κύκνων.
Συγχαρητήρια!
Ο λόγος γίνεται για την «Λίμνη των κύκνων» υπό τη μουσική διεύθυνση του Ηλία Βουδούρη και χορογραφία, σκηνοθεσία, σκηνικά του Κωνσταντίνου Ρήγου. Η πρεμιέρα έγινε στις 10 Νοεμβρίου 2018 και μετά από δέκα παραστάσεις η αγάπη του κοινού ήταν τόσο μεγάλη που θα υπάρξουν ακόμη δυο παραστάσεις στις 20 και 27 Δεκεμβρίου για όσους δεν πρόλαβαν.
Αυτή είναι η πρώτη χορογραφία του νέου διευθυντή του μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής , ένα μεγάλο στοίχημα καθώς το έργο είναι το διασημότερο έργο όλων των εποχών.
Η Λίμνη των κύκνων του Τσαϊκόφσκι όλα αυτά τα χρόνια που παρουσιάζεται πάντα καταφέρνει και συγκινεί το κοινό ενώ είναι μια πρόκληση για όλους τους συντελεστές και ένας μεγάλος στόχος τους είναι να τα καταφέρουν. Η τεχνική , η δεξιοτεχνία και ο λυρισμός που απαιτούνται για τη σωστή αντιμετώπιση αυτού του έργου είναι σε πολύ υψηλό βαθμό.
Η λίμνη των κύκνων, έργο του Π. Τσαϊκόφσκι , είναι γραμμένη σε τέσσερις πράξεις . Γράφτηκε τη δεκαετία του 1875-1876 και η ιστορία βασίζεται σε ρωσικά λαϊκά παραμύθια αλλά και σε έναν αρχαίο γερμανικό μύθο. Η πρωτότυπη χορογραφία είναι δημιούργημα του J. Reisinger.
Η ιστορία του παραμυθιού έχει να κάνει με τις αισθηματικές περιπέτειες ενός πρίγκιπα και μιας κοπέλας πολύ όμορφης, την οποία ένας μάγος μεταμορφώνει σε λευκό κύκνο. Η πριγκίπισσα Οντέτ και οι φίλες της ζουν παγιδευμένες στη μορφή του κύκνου μετά από την παρέμβαση του μάγου Ρόθμπαρτ. Τα μάγια μπορεί να τα λύσει μόνο ο έρωτας και έτσι παρουσιάζεται ο πρίγκιπας Ζίγκφριντ που ορκίζεται να σώσει την Οντέτ. Ο κακός μάγος προσπαθεί να τον ξεγελάσει και να τον παντρέψει με την κόρη του Οντίλ, το μαύρο κύκνο που μοιάζει με την Οντέτ. Τελικά ο πρίγκιπας γλιτώνει από την παγίδα του μάγου και παίρνει αγκαλιά την αγαπημένη του και πετούν στον ουρανό. Επειδή δεν υπάρχει συγκεκριμένο κείμενο και έτσι υπάρχει και δεύτερο τέλος που θέλει τους δυο ερωτευμένους να πεθαίνουν.
Ο Κ Ρήγος ζωντανεύει ακόμη περισσότερο τη δράση στην ιστορία του έργου και με μια νέα πρωτοποριακή ιδέα ενός ξηραμένου περιβάλλοντος ,μιας ξηραμένης λίμνης και τοποθετεί τους χορευτές να ζουν με την ανάμνηση της φύσης στην εποχή πριν την μεγάλη καταστροφή. Με τον τρόπο αυτό και με την εξαιρετική κατά τη γνώμη μου πρωτότυπη χορογραφία δημιουργούνται ερωτήματα όπως το γιατί να μην δίνουμε ζωή στα κλασικά έργα με μια άλλη προσέγγιση; Όταν γίνονται τέτοιου είδους ενέργειες συμβαδίζουμε με την εποχή μας και μπορούμε να προσεγγίσουμε περισσότερο κοινό. Το μόνο που χρειάζεται είναι σεβασμός στο πρωτότυπο και νέες ιδέες για ένα πολύ όμορφο αποτέλεσμα όπως αυτό που απολαύσανε όσοι βρέθηκαν σε μια παράσταση της λίμνης των κύκνων.
Συγχαρητήρια!
Βασιλική Ζήση
Σοπράνο Κολορατούρα
