Κατά το πέρασμα των χρόνων δημιουργήθηκαν και εκτελέστηκαν διάφορα είδη μουσικής. Σε αυτά συναντά κανείς μουσικά όργανα από κάθε κατηγορία, έγχορδα, πνευστά και κρουστά.
Η χρήση των κρουστών ξεκίνησε στις απαρχές της ζωής του ανθρώπου για λόγους επικοινωνίας και ψυχαγωγίας. Τα κρουστά ακόμη χρησιμοποιήθηκαν σε λατρευτικές τελετές για να εξυμνήσουν οι άνθρωποι τους θεούς. Οι τελετές αυτές συνοδεύονταν από χορευτικά δρώμενα και με την πάροδο του χρόνου καθιερώθηκαν λατρευτικές περίοδοι κατά τις οποίες η μουσική του κάθε λαού και ο χορός κυριαρχούσαν. Μέσα από αυτές γεννήθηκαν τα διάφορα παραδοσιακά είδη μουσικής που προφανώς για να αποδοθούν χρησιμοποιούνταν και όργανα που κατασκευάζονταν στους τόπους αυτούς.
Η μουσική, τα μουσικά όργανα και οι χοροί διαδίδονταν καθώς οι άνθρωποι αλληλεπιδρούσαν με άλλους ανθρώπους κατά τις μετακινήσεις τους και την εγκατάστασή τους σε άλλους τόπους. Τα όργανα της μίας φυλής αρχίζουν και γίνονται γνωστά σε άλλη. Η μουσική εξελίσσεται, δημιουργούνται σύνολα και ορχήστρες.
Η χρήση των κρουστών σε αυτά τα μικρά ή μεγάλα σύνολα σταδιακά γίνεται πιο έντονη. Γράφονται έργα για σύνολα ή ορχήστρες με κρουστά απ’ όλον τον κόσμο, μέχρι που φτάνουμε στον 20ο αιώνα, την χρυσή εποχή των Κρουστών.
Οι νέοι συνθέτες πειραματίστηκαν στα κρουστά με νέους ήχους και ηχοχρώματα. Προκειμένου να το πετύχουν αυτό, αρχίζουν να χρησιμοποιούν διαφορετικά μέρη του οργάνου, διαφορετικές μπαγκέτες, αλλά και διάφορα άλλα αντικείμενα για να παραχθεί ο ήχος που ο συνθέτης έχει συλλάβει. Για να μεταφέρουν την μουσική σκέψη τους, οι συνθέτες χρησιμοποιούν τον κλασικό τρόπο γραφής παρτιτούρας (πεντάγραμμο, νότες, μέτρο, tempo κλπ) αλλά και δημιουργούν νέους τρόπους κωδικοποίησης της μουσικής τους σκέψης (π.χ γραφική μουσική).
Ο μουσικός-εκτελεστής καλείται να αποκωδικοποιήσει την παρτιτούρα ώστε να παράγει τους προσδοκώμενους από τον συνθέτη ήχους.
Θα πρέπει αρχικά να διερευνήσει τις προθέσεις του συνθέτη και πώς αυτές μπορούν να αποδοθούν πάνω στο όργανο. Στη συνέχεια είναι απαραίτητο να ακολουθήσει μια διαδικασία μέχρι να φτάσει στην τελικά δομημένη, κατά τη άποψή του, μορφή, ερμηνεία. Παράλληλα με την μελέτη της παρτιτούρας, ο μουσικός αντιλαμβάνεται ότι χρειάζεται να τοποθετήσει κατάλληλα τα όργανα, εφόσον το κομμάτι περιέχει πάνω από ένα (π.χ ένα percussionsetup). Εκτός από αυτό ο εκτελεστής θα πρέπει να λάβει τις κατάλληλες θέσεις (στάση σώματος, θέση χεριών) ώστε να διευκολυνθεί και να πράξει σωστά το έργο.
Ακόμα ένα στάδιο της διαδικασίας είναι η επιλογή των μπαγκετών και οργάνων ώστε να επιτευχθεί το επιθυμητό ηχόχρωμα. Καθώς ο μουσικός συνεχίζει να μελετά το έργο, εισέρχεται στην λογική του, αναγνωρίζει την δομή του και κατανοεί την μορφή του. Ενώ συμβαίνει αυτό, είναι πιθανό να προκύψουν ζητήματα τεχνικής, τα οποία εκτελεστής καλείται να τα επιλύσει. Το έργο σταδιακά κατασκευάζεται, προστίθενται σε αυτό σκέψεις και συναισθήματα και παίρνει την τελική του μορφή.
Έργα που ξεχωρίζω είναι:
ELLIOT CARTER: 8 piecesforfourTimpani
ECKHARD KOPETZKI: ConcertSuite για SnareDrum
PAUL SMADBECK: RhythmSong για Marimba
Eπίσης συνθέτες όπως οι John Cage, Iannis Xenakis, Loy Harisson, John Bec, Steve Reich και πολλοί άλλοι προκαλούν τον εκτελεστή να δημιουργήσει ατμόσφαιρα, να φτιάξει το δικό του ύφος μέσα από το ύφος των συνθετών, να προκαλέσει και να κάνει τον ακροατή να γνωρίσει νέα όργανα και να προκαλέσει τους ανερχόμενους συνθέτες να προβληματιστούν.
Καλώς ήρθατε στον κόσμο των κρουστών!
Παναγιώτης Θωίδης- Μουσικός, καθηγητής κρουστών
