Το τρενάκι του Πηλίου ή αλλιώς ο Μουντζούρης θα λέγαμε πως είναι από τα διαχρονικά στοιχεία πολιτισμού της πόλης του Βόλου. Ο σιδηρόδρομος κατασκευάστηκε σε δυο στάδια, μεταξύ 1894 και 1903, διαθέτει 4 βαγόνια και από τότε αποτελεί σημείο αναφοράς! Ας μάθουμε όμως περισσότερα για την ιστορία του.
Το 1895 η εταιρεία Σιδηρόδρομοι της Θεσσαλίας υπέγραψε συμβόλαιο με το Ελληνικό Δημόσιο για την κατασκευή του σιδηροδρόμου, πλάτους 60 εκ. γεγονός που τον κάνει μια από τις πιο στενές σιδηροδρομικές γραμμές του κόσμου, η οποία θα ένωνε την πόλη του Βόλου με τις ακτές του Παγασητικού και με τη Λάρισα, την Καρδίτσα, τα Τρίκαλα και την Καλαμπάκα. Το σχεδιασμό ανέλαβε ο μηχανικός Εβαρίστο ντε Κίρικο (γιος του γνωστού ζωγράφου) και το Δεκέμβριο του 1896 άρχισε η κατασκευή της γραμμής Βόλου- Λεχωνίων που εγκαινιάστηκε τον Οκτώβριο του 1897 και είχε μήκος 13 χιλιόμετρα και στηριζόταν πάνω στην πρώτη γέφυρα στην Ελλάδα από μπετόν αρμέ. Τον Ιούλιο του 1903 η γραμμή επεκτάθηκε ως τις Μηλιές. Ήταν ένα δύσκολο και χρονοβόρο έργο αφού ήταν αναγκαία η ανοικοδόμηση 9 πέτρινων γεφυριών, ενός μεταλλικού, δυο σηράγγων και πολλών τοιχών στήριξης. Η μεταλλική γέφυρα ονομάζεται «Γέφυρα ντε Κίρικο». Οι εργάτες ήταν από το Πήλιο και την Ιταλία και η εργολάβος εταιρεία είχε την υποχρέωση να επισκευάζει όποια ζημιά υπήρχε στα χωμάτινα μονοπάτια από τα μουλάρια που κουβαλούσαν υλικά με αντάλλαγμα την ελεύθερη βοσκή τους στα χωράφια των ντόπιων. Έτσι δημιουργήθηκαν τα καλντερίμια, ακόμη ένα στοιχείο του Πηλίου.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν το συρμό για μεταφορές, ενώ κατά την αποχώρησής τους ανατίναξαν ένα πολύ μεγάλο μέρος του τροχαίου υλικού. Η ζημιά αποκταταστάθηκε και το τρενάκι κατάφερε τελικά να ενώσει το εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο του Βόλου με το δυτικό αλλά και με το ανατολικό Πήλιο.
Το ’60 όμως, η μεγάλη ανάπτυξη του τοπικού οδικού δικτύου και η αύξηση της κυκλοφορίας στο κέντρο του Βόλου έβγαλαν το τρενάκι εκτός λειτουργίας το 1971. Τότε οι ντόπιοι που αγαπούσαν και πίστευαν σε αυτό, μετά από πολλές προσπάθειες κατάφεραν να επαναλειτουργήσει σαν τουριστικό πλέον τρένο.
Το όμορφο στοιχείο είναι πως η αρχιτεκτονική των έργων ήταν άριστα εναρμονισμένη με τη φύση και το τρενάκι θα βοηθούσε να προβληθεί σωστά η ομορφιά της περιοχής. Έτσι 25 χρόνια μετά την απόσυρσή του το τρενάκι στις 25 Μαρτίου του 1996 έκανε το πρώτο του δρομολόγιο και συνεχίζει μέχρι σήμερα να ξεναγεί τους ταξιδιώτες στα χωριά του Πηλίου.
Το δρομολόγιο ξεκινά από τα Λεχώνια, φτάνει στην Άνω Γατζέα, την Αγία Τριάδα, τον Άγιο Αθανάσιο στις Πινακάτες και φτάνει στις Μηλιές. Εκεί οι ταξιδιώτες μπορούν να πάνε από το καλντερίμι στην κεντρική πλατεία του χωριού. Αξίζει να επισκεφτούν την εκκλησία των Παμμέγιστων Ταξιαρχών και τη βιβλιοθήκη Ψυχής Άκος που βρίσκεται ακριβώς από πάνω και έχουν μεγάλη σημασία στην ιστορία μας, αφού εκεί στις 7 Μαίου του 1821 ο Άνθιμος Γαζής ύψωσε τη σημαία της Επανάστασης κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία μέχρι σήμερα βρίσκεται στη βιβλιοθήκη.
