Η 27η Ιανουαρίου καθιερώθηκε διεθνής ημέρα των θυμάτων του ολοκαυτώματος από τους Ναζί την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στις 27 Ιανουαρίου του 1945 απελευθερώθηκε το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Άουσβιτς από τα σοβιετικά στρατεύματα και ο σκοπός της θύμησης και τιμής στους νεκρούς είναι να μην επαναληφθούν όσα συνέβησαν τότε, την περίοδο του Ναζισμού.
«Η Ελλάδα ενώνει τη φωνή της με τη συνείδηση της ανθρωπότητας και τις δυνάμεις της με τα υπόλοιπα 31 μέλη της Διεθνούς Συμμαχίας Μνήμης του Ολοκαυτώματος που έχουν αναλάβει, με τη Διακήρυξη της Στοκχόλμης, την ευθύνη διατήρησης στη συλλογική μνήμη των συνανθρώπων μας που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα. Παράλληλα, επαναλαμβάνει την πάνδημη καταδίκη κάθε πράξης που αρνείται την ιστορική αλήθεια αλλά και που βεβηλώνει τη μνήμη των εκατομμυρίων θυμάτων της Shoah. Τιμούμε και δεσμευόμαστε, στη μνήμη όσων χάθηκαν και στο όνομα όσων επιβίωσαν, ότι δεν θα ξεχάσουμε ποτέ» τονίζει σε ανακοίνωσή του το ΥΠΕΞ.
Το Αρχείο της ΕΡΤ παρουσιάζει ένα απόσπασμα από τη σειρά ντοκιμαντέρ «Χρονικό της Εθνικής Αντίστασης» φέρνοντας στη μνήμη τα γεγονότα ενός από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του 20ού αιώνα κατά της ανθρωπότητας, το οποίο αναφέρεται στην εξόντωση των Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Για τη ναζιστική πολιτική πρακτική απέναντι στους Εβραίους μιλάει ο Γιάννης Τριάρχου και ο Ελληνοεβραίος Σολομών Χάουελ, όμηρος από το στρατόπεδο του Άουσβιτς. Τις απάνθρωπες συνθήκες εγκλεισμού ομήρων στα στρατόπεδα εξόντωσης περιγράφει ο Δημήτρης Μπαλτάς που υπήρξε όμηρος στο στρατόπεδο του Μαουτχάουζεν. Επίσης, περιλαμβάνεται φωτογραφικό υλικό και ξένα κινηματογραφικά ντοκουμέντα με σκηνές φρίκης από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Η καθηγήτριά μου στο γυμνάσιο, κ. Λάππα είχε γράψει το βιβλίο «Σ’ όποια γλώσσα κι αν το πεις», το οποίο μιλούσε για τα βασανιστήρια που έλαβαν χώρα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Θυμάμαι λοιπόν την ιστορία ενός ομήρου που κατάφερε να επιβιώσει και να φύγει από το στρατόπεδο. Μετά από πολλά χρόνια ήρθε στο σχολείο και μας μίλησε για το τι πέρασε και το πρόσωπό του ήταν ακόμη τρομαγμένο. Τότε κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να θυμόμαστε και να τιμούμε όλους αυτούς που βασανίστηκαν και τελικά σκοτώθηκαν ή κατάφεραν να επιβιώσουν.
Βασιλική Ζήση
